Zagraniczny kontrahent a KSeF – jak obecnie fiskus ocenia „stałe miejsce prowadzenia działalności”?
Wdrożenie Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) przyniosło przedsiębiorcom wiele wyzwań, a jednym z najbardziej skomplikowanych obszarów pozostają rozliczenia z zagranicznymi podmiotami. Kluczowym pojęciem, które decyduje o obowiązku korzystania z KSeF przez zagraniczną firmę, jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (ang. Fixed Establishment – FE) w Polsce.
Jak obecnie do tej kwestii podchodzą organy podatkowe? Mamy dobre wiadomości: praktyka interpretacyjna Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) stała się w ostatnim czasie zdecydowanie bardziej liberalna i korzystna dla podatników.
Kiedy firma z zagranicy musi wystawiać faktury w KSeF?
Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy podmiotów, które:
nie posiadają w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
posiadają w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, ale to miejsce nie uczestniczy w danej transakcji (dostawie towarów lub świadczeniu usług).
W praktyce oznacza to, że sam fakt prowadzenia interesów w Polsce przez zagraniczną firmę nie wrzuca jej automatycznie w tryby KSeF.
Rejestracja do VAT to za mało
Wielu przedsiębiorców błędnie zakłada, że jeśli zagraniczna spółka zarejestrowała się w Polsce jako czynny podatnik VAT lub założyła tu oddział, to automatycznie posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Fiskus uważa inaczej.
W najnowszych interpretacjach indywidualnych Dyrektor KIS regularnie potwierdza, że:
Sama rejestracja do VAT w Polsce (np. w celu rozliczania sprzedaży towarów produkowanych przez polską spółkę powiązaną) nie oznacza posiadania FE, jeśli firma nie ma w kraju własnego zaplecza personalnego i technicznego (biura, magazynu, pracowników).
Posiadanie oddziału o charakterze czysto administracyjnym lub pomocniczym (który nie wykonuje czynności operacyjnych i zarządczych) również nie tworzy stałego miejsca prowadzenia działalności.
Co decyduje o powstaniu „stałego miejsca prowadzenia działalności”?
Opierając się na wyrokach TSUE oraz oficjalnych objaśnieniach Ministerstwa Finansów, aby można było mówić o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
Zaplecze techniczne i personalne: Zagraniczny podmiot musi mieć realną kontrolę nad infrastrukturą i ludźmi w Polsce.
Kryterium kontroli: Jeśli zagraniczna firma korzysta z pracowników polskiego podwykonawcy, ale pracownicy ci nie podlegają jej bezpośrednim instrukcjom, nie ma mowy o FE.
Stałość i samodzielność: Struktura w Polsce musi być na tyle niezależna, by móc autonomicznie podejmować decyzje biznesowe i zawierać kontrakty.
Ważne dla polskich przedsiębiorców: Jeśli sprzedajesz towary lub usługi zagranicznemu kontrahentowi, który nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności, wystawiasz fakturę w KSeF, ale musisz dostarczyć ją klientowi w sposób, który wspólnie uzgodnicie (np. mailowo w formacie PDF).
Nasza rekomendacja: Warto zadbać o interpretację indywidualną
Choć obecna linia interpretacyjna fiskusa jest bardzo zielona dla podatników, granica między posiadaniem a nieposiadaniem stałego miejsca prowadzenia działalności bywa cienka. W przeszłości podejście urzędników bywało znacznie bardziej rygorystyczne.
Aby zabezpieczyć swoje rozliczenia i zyskać pewność, że zagraniczny partner nie zostanie nagle posądzony o ignorowanie obowiązków KSeF, najlepszym rozwiązaniem jest wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Obecnie KIS chętnie potwierdza stanowiska podatników, co daje bezcenne bezpieczeństwo prawno-podatkowe.
Czy współpracują Państwo z zagranicznymi kontrahentami i chcieliby Państwo upewnić się, czy ich status podatkowy w Polsce został prawidłowo zweryfikowany pod kątem KSeF?
Komentarze